මේක ඉතින් අව්රුදු කාලෙනෙ, පොඩි කාලෙ නම් බලන් ඉන්නෙ ගෙදරට නැයො එනකම්, එය්නුත් අපි වැඩියම කැමති අයත් ඉන්නවා, අපේ
ආච්චි සීයා වගේ ලබැදියන් වගේම අපේ ලෝකේ වීරයනුත් ඒ අතරෙ ඉන්නවා. හරියට ලොකු අය්යෙක්, පොඩි මාමෙක් එනකම් බලන් ඉන්නවා වගේ. සමහර වෙලාවට බලන් ඉන්නවා කියන්නම බැරි උනත් නොදන්වාම උනත් අවිත් ගියාම දැනෙන සතුට!, කියලම වැඩක් නැ.
ඉතින් මේ බ්ලොග් ලියන්න ගත්තු ටික කාලෙට මටත් නොදුටු නැයො අති උනා. සමහරු නිතරම ඇවිත් යන, තවත් සමහරු ඉද හිට. ඔය අතරෙ මටත් හිටිය බ්ලොග් ලෝකෙ වීරයො,
එක්කෙනෙක් දෙන්නෙක් නෙමෙය්, කිහිපදෙනෙක්... ඉතින්
මෙන්න මෙයා නොදන්වාම දවසක් මගේ අලුත හදන් යන බ්ලොග්
නිවහනට ගොඩ වැදිලා. හප්පේ මට දැනුන සන්තෝසේ, කියලම වැඩැක් නැ. අර මුලින් කිව්වා වගේම තමය්.
අනේ ඉතින් මෙයා අවිත් නිකන් ගියේ නැ,
හීනියට තරවටු පාරකුත් කරල තමය් ගියේ, අනේ නැ චුට්ටක්වත් තරහ නැ, මම හරිම කැමතිය් අවවාද වලට. විශේශයෙන්ම කතන්දර වගේ ප්‍රවීනයෙක්ගෙන්. බොහෝම සතුටින් අවවාදය පිලිගත්තා, වරද නිවැරදි කලා. මෙතන ඉඳන්
ඔවා දෙනු හරහට (New Version) - (බල ක‍රවල අයින් කලා) ඉස්සො සමග වඩේ
ගොඩ කාලෙකට ඉස්සර
මගේ සමීපතම මිතුරියකගෙ එකම නැගණිය මෙලොව හැර ගියා, නිකන් නෙමෙය් ඉතාම සොඳරු මතකයන් සමුදායක ඉතුරු කරමින්. ඉතින් මේ කියන්න යන සිද්දිය උනේ අපි මීරිගම බලා යන අතරතුරදී.
මම කලිනුත් කිව්වා වගේ අපේ ඉතින් ගමනගමනය ජහමනයා එක්කම තමය්. වවුනියාව දුම්‍ රියට ගොඩ උනේ තරමක් හෝ පහසුවෙන් යාමට සිතාය. ඒ දවස්වලත් මම හොටල් හිමියෙක් :D).දෙය්යනේ කියලා කොලඹටත් ආවා. මරදාන, පහුවෙදී අපි හිටපු පෙට්ටියට අවා සෑහෙන වයසක සීයා කෙනෙක්. සරමක්, කමිසයක් ඇඳලා,කොන්ඩය පවා පිලිවෙලකට පීරල තිබුනා. අපි මේ වෙනකොට හිටියේ මුලදි ආපු අසුන් වල නෙවෙය්, මේ මැදිරියේ අසුන් එකකට එකක් මුහුන ලා තම්ය් පනවල තිබුනෙ. ඉතින් සීය වාඩි උනේ අම්මටය් මටය් ඉස්සරහ ටිකක් දොර පැත්තට වෙන්න. සීයට එහා පැත්තට වෙන්න හරි අපුරු කොලු පැටියෙක්. තනියම නෙමේ, ඒ වයසෙම කොලු කෙලි නඩයක් එක්ක.
දන්නවනෙ ඉතින් නානාප්‍රකාර වෙලෙන්දො එනවනෙ ඔය මැදිරියකින් අනිත් මැදිරියකට. මේකටත් නොයෙක් වර්ගයේ අය ආවා ගියා, වෙලඳාම්ක් එහෙම නොකෙරුනාමත් නෙවෙය්. දෙය්යනේ කියලා අර කොලු කෙලි නඩේ හිටියානෙ.
ඔන්න ඉතින් "
වඩෙය්... ඉස්සො වඩෙය්.. දැන් බැදපුවා.." (බොරු කෝටියය්. ..)
කලින් වෙලෙන්දන්ට වගේම මෙයාටත් සැලකිලි. මේක දැක්කා විතරය් අර සීයා වයින් උනා.. මෙයත් පැනලා ගත්තෙ නැද්ද ඉස්සො වඩේ.. අපේ අර සෙට් එකත් එකසිය ගානට වඩේ කනවා. ටිකකින් කලින් කියපු සින්දු, තාල ඇල්ලිලි සේරම මග නවතුනා.. සෙට් එකේම මුනු හොඳ නෑ. සීයත් වැඩේ අතාරින්නෙම නැ. මොනවා උනත් මේ අද ඊයෙ උස්මහත් උන දරුවොන්ට කොහොම සෙකන්ඩ් වෙන්නද කියල හිතෙන්නැති, මගෙ හිතේ. ටිකකින් (සීයා)...
"
තූහ්.. තුහ්..ශික්..කන්න එපා පුතෝ. කන්න එපා. මොන මල ජරාවක්ද!"
ජංජාලයය්! සීයට හොඳටම කෙන්ති ගිහින් කටට ගනිපු වඩේ කෑලි විසිකරනවා.. බනිනවා..
අර කට්ටියත් ඉතින්
ගොලෑ කෑව මොක්කුද වගේ (වඳුරො) බලගෙන ඉන්නව. ලස්සනම හරිය ඊට පස්සෙ. මම හිතුව සේරම අතේ තිබුන වඩේ මලු විසිකරපු නිසා සීයත් ඒකම කරය් කියල. මොන පිස්සුද? මෙය නන් ස්ටොප් වඩේ කනවා, හැබැය් එකම ප්‍රශ්නෙ එක කැල්ලවත් උගුරෙන් පහලට යවන්නෙ නැති එක.
කෑල්ලක් කඩනවා,
විකනවා
ආයෙමත් (ජනේලෙන් එලියට)
තූහ්.. තුහ්..ශික්..
ආයෙමත් කෑල්ලක් කඩනවා,
විකනවා
කන්න එපා පුතෝ.
අන්තිමට මිරිස් , ලූනු පවා.. කඩනවා,
විකනවා
කන්න එපා. මොන මල ජරාවක්ද!
සීයා වඩේ කෑම නවත්තන්නෙ නැහ. මම හිතන්නෙ එයා බලන්න ඇත්තෙ වැරදිලා හරි කන්න පුලුවන් කෑල්ලක්වත් තියෙද කියල වෙන්නැති.
අන්තිමට කඩදාසි බෑග් එක ගුලි කරල කටත් පිහිදගෙන ඉවරවෙලා අහනවා
"
කෝ කෝ කෝ ඒකා. කොහෙටද ගියේ."
මෙයා මේ දැන් හොයන්නෙ වඩේ වෙලෙන්දව මගෙ හිතේ. අනේ මන්ද කාපුවට ගහන්නද නැත්නම් තවත් වඩේ ගන්නද කියලා. කොහොම උනත් වැඩේ බලන් හිටපු අර ගොලෑ කාපු සෙට් එකට හිනාව නවත්තගන්න බැරි උනා.
මේ සෙරම වෙනකොට අපිට බැහැල යන්න තැනත් අව්ත්...!
----------------------------------------------------------------------------------------
ප: ලි:
මගේ අලුත් වැඩකුත් තියෙනවා. පොඩ්ඩක් බලන් ඉන්නකො..
